فیروزه کوبی

تاریخچه فیروزه کوبی

همانگونه که قبلا اشاره شد فیروزه کوبی متعلق به عصر معاصر است و قدمت زیادی ندارد. در حدود 60 یا 70 سال پیش فیروزه کوبی از شهر مشهد مهد فیروزه ایران، توسط صنعت گری به نام یوسف حکمیان معروف به محمدرضا، با فیروزه کوبی بر روی زیور آلات شروع شد. بیست سال بعد صنعت فیروزه کوبی توسط صنعتگری دیگری بنام حاج داداش، از مشهد به اصفهان منتقل شد.امروزه این صنعت فقط در شهر اصفهان رایج است.

فیروزه کوبی بر روی اشیا و ظروف مسی را فردی بنام  روبن یروشالمی در اصفهان ابداع کرد. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی به دلیل مساعد نبودن شرایط مالی، برای انجام کار نزد عموی خود که زرگر فیروزه کوبی بود رفت و کار فیروزه کوبی را از وی آموخت. در آن زمان فیروزه کوبی فقط بر روی زیور آلات و به صورت محدود بر روی گالش انجام می شد. وی بعد از تعلیم این فن دست به نوآوری زد و فیروزه را بر روی اشیا و وسایل مسی نصب کرد و آنچه که امروزه بعنوان فیروزه کوبی در اصفهان رایج است حاصل تلاشهای چهل ساله این صنعتگر است.
تولید ظروف فیروزه کوب بصورت محدود انجام می گیرد و تعداد صنعتگران شاغل در این رشته هم همانند تولیدش محدود و انگشت شمار هستند.

کار فیروزه کوبی در سه مرحله انجام می شود :

مرحله اول: زرگری

در این مرحله از فیروزه کوبی وسیله ای که قرار است فیروزه کوبی روی آن انجام شود توسط فیروزه کوب طراحی شده و سفارش ساخت آن به زرگر یا سازنده فلزات (مسگر) داده می شود. وسیله زیر ساخت فیروزه کوبی از فلزاتی از جنس نقره، مس، برنز، و … توسط دست، پرس یا هر دو ساخته می شود.
بعد از ساخت وسیله ، باید قسمت هایی که قرار است فیروزه کوبی شود، مشخص می گردد و اطراف قسمت مشخص شده را با رشته باریک فلزی از جنس خود وسیله بنام «کندن» لحیم می کنند تا دیواره ای به ارتفاع دو تا سه میلیمتر بوجود آید که داخل آن فیروزه کاری شود. 
عمل فرم دهی و لحیم کاری در فیروزه کوبی نه تنها سبب زیباتر شدن کار فیروزه کوبی شده بلکه به سطح کار فیروزه کوبی استحکام بیشتری می بخشد.  این کار می تواند توسط زرگر یا خود فیروزه کوب انجام شود .